07.01+-+Πόλεμος+και+ειρήνη

Η πίστη της Εκκλησίας ότι όλοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους, το φύλο τους, την κοινωνική τους θέση, τη θρησκεία τους, είναι, ως παιδιά του ίδιου Πατέρα, αδέλφια, οδηγεί στην αδιαπραγμάτευτη θέση της ότι κάθε πόλεμος είναι ένας εμφύλιος, αδελφοκτόνος πόλεμος. Οι λαοί οφείλουν να μάθουν να συνυπάρχουν χωρίς να χάνουν τις πολιτισμικές τους ιδιαιτερότητες, αλλά και χωρίς να επιθυμούν την εξόντωση όποιου είναι διαφορετικός. Αυτή η βαθιά πεποίθηση, σε συνδυασμό με την πραγματικότητα ενός ειδωλολατρικού αυτοκρατορικού στρατού, ήταν που είχε οδηγήσει τους πρώτους χριστιανούς να γίνουν αυτό που θα περιγράφαμε σήμερα ως "αντιρρησίες συνείδησης". Τα πράγματα άλλαξαν όταν ο Χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (324 μ.Χ.). Παρόλα αυτά παρέμεινε συνείδηση της Εκκλησίας ότι κάθε πόλεμος είναι κάτι το τραγικό, όπου ηττάται η ανθρώπινη ύπαρξη και κυριεύεται από το θάνατο.
 * Πόλεμος και ειρήνη **
 * α) Χριστιανισμός (Ορθοδοξία)**

Το ενδιαφέρον εδώ στοιχείο είναι ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αναπτύχθηκε φιλολογία σχετική με την αντίθεση ανάμεσα σε "άδικο επιθετικό πόλεμο" και σε "δίκαιο αμυντικό πόλεμο", όπου στο μεν πρώτο ο χριστιανός οφείλει να μη συμμετέχει και στο δεύτερο πρέπει να συμμετέχει αφού έχει εξασφαλίσει προηγουμένως την "κάλυψη" μιας "ειδικής θεολογίας" Ο χριστιανός δεν είναι μοιρολάτρης, ούτε ζει παθητικά στη γη. Αγωνίζεται ενεργά για την εδραίωση της ειρήνης, χωρίς όμως ταυτόχρονα να έχει αυταπάτες. Το όραμα της Εκκλησίας είναι η Βασιλεία του Θεού όπου οι άνθρωποι "τα ξίφη τους θα τα σφυρηλατήσουν σε άροτρα και τις λόγχες τους σε δρεπάνια. Ξίφος δε θα σηκώνει το ένα έθνος στο άλλο και πια δε θα μαθαίνουν να πολεμούν" (Ησ. 2,4). Με βάση αυτό το όραμα η Εκκλησία γνωρίζει ότι πραγματική ειρήνη είναι μόνο ο Χριστός και κατά συνέπεια είναι "μακάριοι οι ειρηνοποιοί, γιατί αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού" (Ματθ. 5,9). Έτσι αδιάκοπα μέσα στους αιώνες η Εκκλησία εύχεται "υπέρ της ά ν ω θ ε ν ειρήνης" και "υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου", συμμετέχει σε διεθνείς συνάξεις για την ειρήνη, καταγγέλλει με συνέπεια την κούρσα των εξοπλισμών, καταδικάζει τον πόλεμο ως μέσο επίλυσης των διαφορών. Ταυτόχρονα όμως γνωρίζει ότι την πραγματική ειρήνη μπορεί να φέρει μόνο ο Χριστός, αφού αυτή αναφέρεται σε όλες τις διαστάσεις της ζωής του ανθρώπου: ειρήνη με το Θεό, ειρήνη με τον εαυτό του, ειρήνη με το συνάνθρωπο, ειρήνη με το φυσικό περιβάλλον.

**β) Ισλάμ: Πόλεμος και Ειρήνη** Τζιχάντ σημαίνει το να μάχεσαι για την αγάπη στον Αλλάχ . Τζιχάντ είναι να κάνεις κάτι για τον Αλλάχ, το οποίο είναι αντίθετο στις δικές σου επιθυμίες, όπως το να σηκώνεται κανείς την αυγή για να προσεύχεται καθημερινά. Συχνά οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη λέξη για να περιγράψουν μια στρατιωτική δράση για την άμυνα της Ισλαμικής πίστης. Τζιχάντ δεν σημαίνει βίαιο προσηλυτισμό στο Ισλάμ , αλλά τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να λατρέψουν τον Αλλάχ . Είναι καθήκον ενός Μουσουλμάνου να επιβάλει ειλικρινή - πραγματική ειρήνη εκεί όπου υπάρχει απουσία καταπίεσης και αδικίας. Αν απειλείται η δημοκρατία, τότε ένας μουσουλμάνος θα πρέπει να αντιδράσει χρησιμοποιώντας επιχειρήματα, και αν αυτό αποτύχει, μπορεί να είναι αναγκαία η βία. Η Τζιχάντ θα πρέπει να σταματήσει, όταν ο εχθρός έχει νικηθεί και τότε θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί οίκτος. Κανένας εχθρός δεν θα πρέπει να εκτελείται μνησίκακα μετά την παράδοσή του ή την ήττα του. Κανένα κακό δεν πρέπει να γίνει στις γυναίκες και στα παιδιά του εχθρού. Οι κανόνες για την Τζιχάντ είναι: • Να αναληφθεί από έναν θρησκευτικό ηγέτη.

• Να είναι σε συμφωνία με τη θέληση του Αλλάχ

• Να είναι η έσχατη προσφυγή.

• Δεν θα πρέπει να γίνεται για επιθετικούς λόγους, με τρόπο διεφθαρμένο, ή για εδαφικά κέρδη • Δεν θα πρέπει να επιτρέπει σκοτωμούς χωρίς διακρίσεις.

• Θα πρέπει να προστατεύονται αθώοι άνθρωποι, δέντρα, καλλιέργειες και ζώα.

Οι Μουσουλμάνοι προσδιορίζουν ένα πόλεμο ως δικαιολογημένο πόλεμο αν:

• Γίνεται για αυτοάμυνα.

• Είναι αμυντικός για άλλους.

• Καταπολεμάει την καταπίεση.

• Καταπολεμάει την αδικία

Ένας Σαχίντ είναι αυτός που μαρτύρησε υπηρετώντας τον Αλλάχ. Αυτό τους κάνει να κερδίσουν τη συγχώρεση και να πάνε κατευθείαν στον παράδεισο.

γ) Ιουδαϊσμός: Πόλεμος και Ειρήνη

Ο παραδοσιακός εβραϊκός χαιρετισμός είναι Σαλόμ, που σημαίνει ειρήνη. Το Σαλόμ εκφράζει την ελπίδα ότι το ανθρώπινο γένος κάποια μέρα θα ζήσει ειρηνικά μαζί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι Εβραίοι μπορούν πάντα να αποφύγουν μια στρατιωτική σύγκρουση. Υπήρχε κάποια παλιά παράδοση σύμφωνα με την οποία οι Ισραηλίτες πήγαιναν σε ιερούς πολέμους με το Θεό επικεφαλής του στρατού πάνω στην Κιβωτό της Διαθήκης, αν και αργότερα στο βιβλίο του Τενάχ τονίζεται η εμπιστοσύνη περισσότερο στο Θεό παρά στα όπλα του πολέμου. Το μεταγενέστερο Ταλμούδ, έχει την ειρήνη ως κεντρικό σκοπό στη ζωή. Στον Ιουδαϊσμό, υπάρχουν δύο τύποι πολέμου. • Ο υποχρεωτικός πόλεμος(Μεχμέτ Μιτσβά ). Αν οι Εβραίοι δεχθούν πρώτοι επίθεση αν οι Εβραίοι ήταν έτοιμοι να επιτεθούν αν οι Εβραίοι βοηθούσαν άλλη χώρα που ήταν υπό επίθεση • Προαιρετικός πόλεμος (Μεχμέτ Ρασχούντ) Αν αποτύγχανε η διπλωματία. Αν το ενέκρινε το Σανχεντρίν, το ανώτερο ραβινικό συμβούλιο. Απαγορεύεται στους Εβραίους να κάνουν εκδικητικό πόλεμο ή για να αποικίσουν άλλη χώρα. Μετά το Ολοκαύτωμα, πολλοί επιζώντες Εβραίοι πεθύμησαν να ξαναγυρίσουν στον τόπο που τώρα ονομάζεται Ισραήλ. Αυτή η άποψη δεν ήταν παγκόσμια αποδεκτή και πολλές εβραϊκές στρατιωτικές δυνάμεις εμφανίστηκαν στο προσκήνιο προκειμένου να πολεμήσουν για το δικαίωμα του αποικισμού. Το 1948, ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ. και οι μάχιμες ομάδες υπήρξαν η βάση του Ισραηλινού στρατού. Ο στρατός παραμένει ακόμα και η θητεία στις ένοπλες δυνάμεις είναι υποχρεωτική λόγω της δυσκολίας της διατήρησης της ειρήνης

δ) Βουδισμός: Πόλεμος και Ειρήνη

ε) Δικοί μας προβληματισμοί - απόψεις : Πόλεμος και Ειρήνη

.